Blog

Mary Magdalene

Gister heb ik de film Mary Magdalene gezien. Ik ben diep onder de indruk!

 

 

 

Na een paar dagen hard werken en veel te hebben schoongemaakt, opgeruimd en geregeld was ik toe aan een middagje weg. Even alles loslaten. Bovendien moest ik nog op zoek naar een cadeautje voor een van mijn dochters. Daarom wilde ik naar Assen gaan. Rond de lunch ging ik ineens twijfelen of ik wel zou gaan, maar er was een film die me trok waardoor ik toch in de auto ben gestapt en naar Assen ben gereden. Daar aangekomen heb ik meteen een kaartje voor de film gekocht om mezelf te dwingen ook echt te gaan.

 

In Assen was het feest: lente kermis. Gezellig druk in de stad zeg maar. Ik ging op zoek naar een cadeautje en snuffelde wat rond tot het tijd was om naar de bios te gaan. Geheel onwetend over wat voor soort film het zou zijn, nam ik plaats in de nagenoeg lege zaal. Ik had er helemaal niet bij stilgestaan dat het bijna Pasen is en dat de film daarover zou gaan… Anders was ik misschien niet eens gegaan, want sommige scènes waren zeer heftig! Maar ook zonder die expliciete scène vond ik de film heftig! Hij kwam namelijk recht mijn hart binnen!

 

 

Verschillende verhalen uit de bijbel zijn verweven tot een samenhangend geheel die voor mij heel mooi de essentie weergeven van het Christusbewustzijn, van het Nieuwe Koninkrijk.

 

Het was mooi om de mij bekende verhalen tot leven te zien komen. Het maakt Jezus en Maria weer tot mensen in plaats van een halfgod zoals de kerk Jezus presenteert of een vage historische figuur zoals beiden in mijn hoofd leefden. Ik heb al meerdere malen gehoord en gelezen dat ze net als wij mensen van vlees en bloed zijn geweest en toch was dat niet verder gekomen dan een weten in mijn hoofd. Nu heb ik het gevoeld: ja, ze waren mensen zoals jij en ik. Het ís mogelijk om in hun voetsporen te treden!

 

 

Het gaat er namelijk niet om dat we grootse dingen doen. Het gaat om de alledaagse dingen. De gebaren van liefde, zorgzaamheid en compassie. Een luisterend oor bieden aan iemand die dat nodig heeft, of een aai over iemands bol geven. Een vriendelijke glimlach of iemand voor laten gaan. En ook heel belangrijk: in staat zijn mensen te vergeven, inclusief jezelf. Alle clichés zijn waar. Het is écht heel simpel… Als je zover bent…

 

De film laat goed zien hoe wij mensen kunnen lijden, maar ook de immense kracht die we van binnen kunnen voelen om toch door te gaan. En deze kracht heet Liefde. In eerste instantie gaat het hierbij om onze verbinding met onszelf, met onze eigen Goddelijke kern. Maar ook de liefde tussen twee mensen kan veel bewerkstelligen. In de film zie je heel mooi hoe de mannelijke en vrouwelijke energie complementair aan elkaar zijn en hoe Jezus en Maria kracht halen uit elkaars aanwezigheid, elkaars liefde, elkaars Goddelijke vonk. Wat je eigenlijk ziet is hoe ze zichzelf in de ander zien, hoe ze de Goddelijke vonk van zichzelf in de ander weerspiegeld zien, waardoor ze gesterkt worden in hun vertrouwen in henzelf. Er is geen afhankelijkheid, maar juist bemoediging.

 

 

Verder vond ik heel mooi om te zien hoe anders de vrouwelijke energie is dan de mannelijke energie (vooral in het stuk waar Petrus en Maria samen naar een dorp gaan) en hoe waardevol deze energie is die zo lang verguisd is. Ook ik voel me met mijn vrouwelijke energie nog vaak minderwaardig, maar dat is helemaal niet nodig! Ze is anders dan de mannelijke energie, maar zeker niet minder waard!

 

Tijdens het kijken besefte ik ineens hoe ik Judas altijd heb veroordeeld. Ja, ik wist ergens wel dat hij het moeilijk gehad moet hebben en dat ik misschien wel net als hem gereageerd zou hebben. Maar de film wierp nog een heel ander licht op zijn keuzes. Hij handelde uit onwetendheid en mogelijk met de beste bedoelingen. Hoe vaak doen wij niet hetzelfde? En hoe vaak veroordelen wij deze onwetendheid niet – bij onze kinderen (Hoe vaak moet ik je dat nou nog zeggen?!), bij een ander (ASO!) en bij onszelf (Sufferd! Je kunt er niks van! Het wordt nooit wat met jou!). Nu besef ik pas werkelijk hoe onschuldig we allemaal zijn. Ja we maken fouten, we maken verkeerde keuzes. En tegelijk zijn we zo onschuldig als wat. Want wie kan je kwalijk nemen dat je iets nog niet weet? Je deed het niet expres. En als je het wel expres deed, dan had je daar een reden voor. Het is niet aan ons daarover te oordelen.

 

 

Verder laat de film zien hoe gemakkelijk er tweestrijd kan ontstaan. Door diezelfde onwetendheid. We denken iets te weten, de boodschap te begrijpen en willen ervoor gaan staan, ervoor vechten. Maar juist dat is een teken dat we de boodschap nog niet helemaal doorgrond hebben…

 

Tot slot vind ik het heel bijzonder hoe deze film aansluit bij het verhaal dat ik afgelopen donderdag heb gehouden tijdens de thema avond. (De verkorte tekst daarvan zal ik binnenkort op mijn website plaatsen.)

Bericht delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *