Blog

De illusie van angst doorbroken

Gister ben ik afgereisd naar Zutphen voor een bijzondere dag met Mieke Vulink en Vincent Rikkerink. Thema van de dag was: Voorbij de angst van vernietiging en sterflijkheid.

 

Hieronder volgt een persoonlijk verslag – zie ook :

 

Wat een prachtige dag was het gister! We hebben zoveel pijn en angst getransformeerd met elkaar! En dat weer in een prachtige liefdevolle, veilige setting.
Heel veel dank aan Mieke Vulink en Vincent (en hun crew) voor het mogelijk maken van deze dag. ❤️
En ook heel veel dank aan alle aanwezigen. We hebben het samen gedaan! 💕

 

Wat hebben we dan gedaan? We hebben onze diepste angst opgezocht en deze aangekeken om hem vervolgens te transformeren.
Hiervoor maakten we groepjes van 3. Persoon 1 mocht zich concentreren op zijn diepste angst. Een ander nam de rol op zich datgene wat die angst triggert van binnenuit te voelen en in energie neer te zetten. De derde persoon verbond zich met de lichtwereld om zo het hogere Zelf van persoon 1 neer te zetten.

Toen ik mij concentreerde op mijn diepste angst, kwam het volgende naar boven: ik ben bang dat het me in dit leven (weer) niet lukt om het allermooiste, het aller kostbaarste te beschermen. En dat allermooiste, meest kostbare is mijn eigen zuivere kristallijnen kern.
Alleen al het kunnen benoemen van deze diepe angst werkte bevrijdend. Tot nu toe kon ik steeds maar niet de vinger op leggen. Het verklaart voor mij vele gebeurtenissen uit mijn huidige leven.

 

Duister, Eng, Fantasie, Duistere Kant

 

De angst komt voort uit vele levens waarin ik een poging gedaan heb de hoogste waarheid te beschermen, maar dit niet gelukt is. Meerder malen ben ik misbruikt (o.a. als orakel, waardoor ik tegen mijn wil in onwaarheden heb verkondigd), verkracht, vermoord (o.a. als heks op de brandstapel), bezoedeld en verstoten.
Voor mijn ziel zijn deze ervaringen heel naar geweest en in mijn huidige leven werken deze traumatische ervaringen duidelijk door. Ik heb moeite mezelf daadkrachtig neer te zetten. Ik houd me liever stil, trek me terug uit angst opnieuw vernederd, verstoten, vernietigd te worden.
Mijn lichaam verkrampt elke maand weer, wanneer de menstruatie zich aandient en mijn buik beroerd wordt, wanneer ik uitgenodigd word me helemaal open te stellen. Ik voel me dan een paar dagen heel onveilig, niet mezelf en trek mezelf het liefste terug. Nu weet ik dat het te maken heeft met de angst om los te laten, te ontspannen en mezelf helemaal open te stellen.

 

Tijdens de sessie zat ik ineengedoken op mijn stoel. Helemaal verkrampt. Mijn hogere Zelf (gespeeld door een van de andere aanwezigen) stond bij mij om mij uit te nodigen contact met haar te leggen. Maar ik durfde niet. Ik voelde de dreiging van de trigger – een mannelijke, gewelddadige energie. Pas toen mijn hogere Zelf zich richtte op deze trigger (gespeeld door persoon 3), durfde ik me langzaam te ontspannen en op te richten. Ik keek bewust wat de aandacht van mijn hogere Zelf deed met de trigger. Ik zag dat deze moeite had de lagere vibraties van het liefdeloze veld vast te houden.

 

Kaarsen, Hart, Vlam, Liefde, Valentijn

 

Toen ik de uitnodiging kreeg om naast mijn hogere Zelf te gaan staan, deed ik dat schoorvoetend. Maar wat voelde het goed om naast haar te staan! Heel vertrouwd voelde het, maar ook heel geruststellend, liefdevol en ondersteunend.
Samen keken we degene die de trigger van mijn angst verbeeldde aan en ik zag dat zij steeds meer moeite had haar rol vast te houden. Toch voelde ik er niks voor op haar af te stappen. Ik voelde nog teveel boosheid, verdriet en ook nog een beetje angst.
Tegelijk voel ik dat ik samen met mijn hogere Zelf heel veel liefde uitstraalde en ik voelde dat dit sterker was dan welke duistere kracht dan ook.

 

Terwijl anderen om me heen langzaam op hun angst triggers afstapten, bleef ik staan. Ik was nog niet overtuigd. Maar degene die mijn trigger speelde, hield het niet meer. Ze zocht een weg tussen de mensen door om mij de gelegenheid te bieden op haar toe te lopen. Nog even aarzelde ik, maar ik zag de tranen over haar wangen lopen en uiteindelijk liep ik naar haar toe. En wat er toen gebeurde, had ik nooit kunnen bevroeden.

 

We sloten elkaar in de armen. Zij die mijn trigger speelde, was helemaal in tranen en was zo blij dat ik haar vasthield. Ze zij me dat ze me gemist had. En ik wist dat het zo was. Zij zat vast in duisternis en miste mijn licht. Zij wachtte op bevrijding door mij.
Tegelijk voelde ik hoezeer ik haar had gemist. Juist dat deel van mij dat zoveel pijn had geleden, dat zoveel weerstand voelde tegen dit leven en waar ik zo ver mogelijk vandaan ben gebleven al die tijd, juist dat deel was waar ik steeds naar op zoek was. De trigger voor die pijn bleek een andere kant van mijn Zelf te zijn.

 

Knuffel, Liefde, Gevoel, Noodzaak

 

Terwijl we in elkaars armen stonden, voelde ik zoveel liefde stromen! Ongelooflijk. Ik was thuis! En het meest bizarre was te ontdekken hoeveel liefde ik voelde voor dat veld van liefdeloosheid, van duister. Iedereen die mij ooit kwaad heeft gedaan – bewust of onbewust – heeft mij daarmee een dienst bewezen, ook al begreep ik dat destijds niet.

De cirkel was rond. De illusie van angst was doorbroken. Hoe mooi!

 

Bericht delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *